Дата публикации: 2008-08-02 15:17:00

БҰРАБАЙ ЕСКЕН ӨЛЕҢДЕР

[468/5]

БҰРАБАЙ

Барлық елге су, тауларын Құдай берді
«О, Құдайым, маған да бер!», - қазақ деді
Қапшығының түбіндегі қалдықтарын
Төгіп берді Құдай қағып алақанын

Қанша өзен! Қаншама бақ! Таулар да бар!
Мүхит емес, тау аласа, өзені тар
Бірақ сонша моншақтарды шашып берді
Кең далада Бұрабайы жәйнап кетті

Бұрабайды Бұра түйе қорғап еді
Еш бір жауды аңдаусызда кіргізбеді
Ойын сезіп, елге айтып, дайын тұрды
Келем деген барлық жауды бірден ұрды

Бұрабайда әр тасының аңызы бар
Өқ жетпесі, Жұмбақ тасы айтады хабар
Қарағайлар Аблай ханды көрген еді
Аблай ханға Бұрабайы күш, тақ берді

Күш береді Бұрайбайдың дәмі, суы
Қымыз, жидек, исі, ауа, жері, тауы
Басқа жерді көрмесем де арманым жоқ
Бұрабайды көріп бүгін, көңілім тоқ!


ҚОТЫР КӨЛ

Қазақстан байтақ жерін араласам,
Тау, дала, шыңдарына шыға алсам,
Демейтін қазағымда адам барма?
Мен де сол арманыммен келдім мұнда

Қуандым көріп осы Қотыр көлді
Жүрекке бір қуаныш көңіл толды.
Көргенде айнасында шағаланы,
Қуанып ойнап жүрген балаларды,

Аспанды тіреп тұрған қайындарды,
Қарағай араласып жүрген маңды,
Тоғайда бүлдірген мен құлпынайды,
Аспанда бірде жүлдыз бірде айды,

Қуанам, осы жерге келгеніме,
Қазақтың тұрғанына әсем жерде.
Қазақта жер қадырын қүрметеген,
Мың алғыс адамдарға келсін деген!


ЗЕРЕНДЕ

Кешке жеттім, жата кеттім мен ұйқыға
Күн саулесі ертеңіне оятқанда
Терезеге мен басымды көтергенде
Келалмадым көпке дейін мен есіме

Көк аспаны Зерендеге құйылғандай
Қарағайлар ойнап сонда жыйлғандай
Жасыл мен көк төңерегі айдай тұнық
Жүрегіммен әсемдікке болдым құлдық!

Алғашқы өмір мүмкін солай болған ба еді
Солай жасап Құдай бізге берген бе еді
Айқындықта сезінемін өзімді пәк
Табиғатта жоламайды жаман мен дақ

Кеудем кеңіп, ауаменен шайылады
Жаным оймен, шабытпенен шайқалады
Мені ерітіп, жаңалатып жасағандай
Риза болып, жаңа өлең кеттім бастай

Оставить комментарий

Имя [аноним / ввести пароль]


Заголовок сообщения


Текст сообщения



Введите код, который вы видите на изображении

Комментарии пользователей

1 Мәмбет Аноним	Сб Авг 02, 2008 16:14  ЗЕРЕНДЕ Есімде жоқ, кетіппін мен ұйқыға Біреулер ертеңіне оятқанда Үстелден мен басымды көтергенде Келалмадым көпке дейін мен есіме Стақанға бірдеме құйылғандай Сол тобыр бүгін тағы жиылғандай Жасыл жылан болса да өзі тұнық Жүрегіммен сүйдім мен, неткен құлдық! Алғашында мұнша адам болған ба еді Есімде жоқ әлде ақша берген бе еді Не болса да сезінем өзімді пәк Мас адамға жоламас жаман мен дақ Ауыр ой тек арақпен шайылады Сондықтан миым аздап шайқалады Болды біреу бірдеме жасағандай Риза болып, жаңа өлең кеттім бастай
2 Мәмбет Аноним	Сб Авг 02, 2008 16:29   Өлеңінің сұры сондай, тіпті пародия жазуға келмейді.
3 Anonymous Аноним	Сб Авг 02, 2008 17:04   Бұрабай жайлы өлеңдер тамаша екен. Бұрабай аты неден шықты екен? Суреттерін ілгенде өте жақсы болар еді.
4 Anonymous Аноним	Сб Авг 02, 2008 17:10   Жазылған үш өлеңді Айна өзі жазған ба екен? Не болса да бұрын естімеппін. Өлең авторына респект!
5 Мәмбет Аноним	Сб Авг 02, 2008 19:42  Желтоқсан айтқандай... Жабылып жатқан дүние аздай, мыналардың блогтарына блок қойып жатқандары қызық болды. Бұлардың пиғылдары жаман. Билік тұрмақ, орташа шенеунік бола қалса есігінен сығалатпайтындар ғой бұлар. Ал не болды енді? Ана алқашқа не жоқ? Ол несіне беш тиын боп отыр? Пішту дейміз де...